చావు మీద భయంతో బతికేస్తున్నారు.

నేస్తం!


ఒకే దిశలో ఒకే గమ్యానికేసి సాగుతున్నవారం.

కొందరు పడవల్లో,కొందరు నావల్లో ..

అయినా నావైనా,పడవైనా చివరికి చేరేది మరణ తీరాన్నేగా

ఆలోపు తొందరేలా..



నాకూ ఈ ప్రపంచం పోకడ నచ్చడం లేదు.

అందుకని బాయ్ కాట్ చేసెయ్యాలా?

అది చేతగాని ప్రజా ప్రతినిదులు చేసే పని.



మనముందాం.. ఏ గృడ్డి ప్రపంచమా!

నీ పోకడ మాకు నచ్చలేదందాం.

మన వాణి వినిపిద్దాం

బోణి కాకుంటే బాణి మారుద్దాం

కాణీలకోసం ఖూనీలు చేసేసే

చెత్తనా కొడుకులకు తెలీదు

వారు ఎవరినో చంపినప్పుడు

వీరిలో కూడ ఏదో చస్తుందని

వారే బతికేస్తుంటే మనం చావడం దేనికి?



ప్రపంచానికి అనువుగా తమరిని తాము మలుచుకునే

పిరికి పందలు వీరంతా..

ఈ ప్రపంచాన్ని మన కలలకనుగుణంగా మార్చ చూసి

మార్చలేమేమోనన్న దిగులుతో బతుకు మీద నిరాసక్తతతో

చావు గురించి ఆలోచించామే గాని

వీరిలా "బతక" లేక చావు వంక చూసామేగాని

మోసానికి గురై యమ పాశానికి మెడలు వంచాలనుకున్నామే గాని



నిజం చెప్పాలంటే ఇక్కడ ఎవరికీ బతకాలని లేదు.

చావు మీద భయంతో బతికేస్తున్నారు.

చచ్చే ధైర్యమే మనకుంటే బ్రతకడం ఎంతో సుళువు



చావడానికే సిద్దమైనవాడు మరి దేనినైనా బతికించగలడు

చచ్చిన మానవత్వాన్ని

చచ్చి పోతున్న ప్రజాస్వామ్యాన్ని



పేదరికం మనలను మనకు పరిచయం చేస్తుంది..

తిరస్కారం మనలను మనకు దగ్గర చేస్తుంది



మనలను మనం పరిచయం చేసుకుని

మనకు మనం దగ్గరై దగ్దం చేస్తాం పేదరికాన్ని

ప్రేమిద్దాం సమస్త విశ్వాన్ని..

మీరు స్కూలుకు వెళ్ళిన తొలి రోజు

గర్బంలోని శిశువుకు  ప్రాణం పోసి అంత కాలం రక్షణ కల్పించిన గర్భాశయమే నిర్ణీత కాలం దాటి పోతే మృత్యు కూపంగా  మారి పోతుంది. (ఇది జీవితంలో మనం అర్థం చేసుకోవలసిన ఒక గొప్ప సత్యాన్ని సూచిస్తుంది - అదేమిటో ఈ టపా చివరలో వివరిస్తాను)

పసి కందువును తల్లినుండి కొద్దిగా వేరు చేస్తే ఆక్సిజన్ సిలిండర్ పీకేసిన ఐ.సి యూనిట్ రోగిలా  విల విలలాడి పోతుంది. మరి కొంతకాలానికి తండ్రి, మామ్మ,బామ్మ,అత్తమ్మ,అన్నయ్యల ముఖాలు, వారి స్పర్శ అలవాటు చేసుకుంటుంది. (కొందరి పిల్లల విషయంలో ఇది కాస్తా ఆలశ్యమవుతుంది - వీరు భవిష్యత్తులో కొన్ని సమస్యలు ఎదుర్కొంటారు .అదేమిటో ఈ టపా టపా చివరలో వివరిస్తాను.

ఇంకొంతకాలానికి ఈ ప్రపంచంలోకి జేత్ర యాత్ర మొదలు పెడుతుంది, పాక్కుంటూ అటు ఇటు తిరుగుతుంది.అన్నీ సవ్యంగా ఉంటే తల్లి వంక కూడ తిరిగి చూడదు.  ఇబ్బంది కలిగితే  మాత్రం కెవ్వున అరిచి తల్లి ఒడిలోకి చేరుకుంటుంది ( పెద్దయ్యాక  సైతం కొందరు ఇలానే ప్రవర్తిస్తుంటారు. పెద్ద,చిన్న విషయాలకు సైతం ఎవరినో ఆశ్రయిస్తుంటారు.

మొట్ట మొదటి సారి మీరు స్కూలుకి పంప బడిన రోజు,ఆ రోజుటి దృశ్యాలు మీకు గుర్తున్నాయా? జంతు వధ శాలకు పంఫ బడే మేకపోతు కూడా అంతగా గింజుకోనుండదు. కాని మీరు? కాని  కొంతకాలానికి సర్దు భాటు అయ్యాక స్కూల్లో సహపాఠులతో సత్సంభంధాలు ఏర్పడ్డాక స్కూలంటే అదో ఎంజాయ్మెంట్ గా మారి పోతుంది.

లెక్కలయ్యోరు గిల్లినా, తెలుగయ్యోరు మొటిక్కాయలు వేసినా, సైస్న్ టీచరు బెద్దంతో బడిత పూజ చేసినా అవేమి లెక్కలో ఉండేవి కావు. అర గంట ముందే  స్కూలు చేరేవారం. ఏ ఒక్క నిమిషం దొరికినా బిగ్గరగా అరుస్తూ , గొడవ చేస్తూ ఎంజాయి చేసే వారం.

మొదటి రోజు వెళ్ళను గాక వెళ్ళను ముర్రో అంటూ పొర్లి పొర్లి ఏడ్చిన స్కూలు అదే. తీరా  మనలను ఆనందంతోముంచెత్తిన  స్కూలూ అదే. మొదటి రోజుటి స్కూలూ అదే ..  కడాపటి రోజుటి స్కూలు అదే. ఎవడన్నా స్నేహితుడు ఇతరత్రా కారణాలచే మనం చేరనున్న హై స్కూల్లో చేరడం లేదని తెలుస్తే  ఎంతగానో చింతించే వారం. మనమూ ఆ స్కూల్లోనే చేరాలని పట్టు పట్టేవారం. లేదా మన స్నేహితుడ్ని సైతం మనం చేరనున్న స్కూల్లోనె చేరాలని వత్తిడి చేసే వారం.

ఈ తంతు ఎలిమెంటరి స్కూలు నుండి హై స్కూలు వెళ్ళేటప్పుడే కాదు, హై స్కూలునుండి జూనియర్ కాలేజి,జూనియర్ కాలేజినుండి కాలేజికి, నిరుధ్యోగ జీవితం నుండి  ఉధ్యోగంలోకి వెళ్ళినప్పుడు కూడా ఇలానే కొనసాగుతుంది. మెజారిటి సంఖ్య వారు ఎలానో సర్దుకుని సర్దేసుకుంటుంటారు. మరి కొందరే..ఇబ్బంది పడేది ( వారి కథ ఈ టపా చివరలో చూద్దాం)

ఈ రోజు కోర్టుల్లో అసంఖ్యాక  కేసులు పెండింగ్లో  ఉన్నాయని,అవన్ని పరిష్కారం కావాలంటే కొన్ని దశాబ్దాలు  పడ్తాయని చదివే ఉంటారు. ఆ పెండింగ్ కేసులో ఉధ్యోగ బదిలీలను సవాలు చేస్తూ వేసిన కేసులు కూడ అధికంగా ఉంటాయి.

అలానే పెళ్ళై పుట్టిల్లు వీడి మెట్టింటి వాతావరణం సూట్ అవ్వక కుంటి సాకులు వెతుక్కుని గొడవ బడి పుట్టింటిలోనే గడిపే మహిళలూ లేక పోలేదు. వీరి కేసులు సైతం కోర్టుల్లో పెండింగ్లో ఉంటాయి.

మరి ఈ నేపథ్యాలన్ని సూచించేది ఏమిటో మీకర్థమయ్యిందా?

జీవితంలో మార్పు అన్నది అనివార్యం. మార్పు తొలూత మనలను హడలెత్తిస్తాయి. మనలో మెజారిటి వారు కొద్దిగా ఇబ్బంది పడినా మార్పును అంగీకరించి ఆ మార్పుకి ఇమిడి పోతాం. మరి కొందరు ( అదృష్ఠ వశాస్తూ కొందరే) భాగా ఇబ్బంది పడి,మార్పును తిరస్కరిస్తూ, తామూ ఇబ్బంది పడి ఇతరులనూ ఇబ్బంది పెట్టేస్తుంటారు.

ఈ మార్పుల వెనుక మరో ఉద్దేశం కూడ ఉంది.అదేమంటే వ్యాప్తి చెందటం. తల్లి ఒడినుండి,కుటుంభ సభ్యుల ఒడిలోకి, కుటుంబం నుండి బడికి,బడి నుండి హై స్కూలుకి ( మనం తిరగాడ వలసిన ఏరియా వైశాల్యం పెరుగుతూ ఉంటుంది) కాలేజి,ఉధ్యోగం...

ఈ వ్యాప్తి చెందే తపన అందరికీ ఉండదు. ఫిట్టస్ట్ ఆఫ్ ది సర్వైవల్ అంటారే అలా అర్హులకే ..కలుగుతుంది. ప్రకృతి మనకిచ్చిన ఏకైక పవర్ సెక్స్ పవర్. అదే అన్ని శక్తులకు మూలం. గాంథి తాత స్వాతంత్ర్య సమరం చేసినా, కసబ్ హోటెల్ మీద దాడులు చేసినా స్థూలంగా చూస్తేనే ఈ పనులు వేర్వేరుగా కనిపిస్తాయి.

కాని సూక్ష్మంగా చూస్తే ఆ పనులనుచెయించిన శక్తియొక్క ప్రదర్శనలు మాత్రమే.ప్రకృతి పవర్ ఇచ్చింది.అది సెక్స్ పవర్. దాని ఉద్దేశం వ్యాప్తి చెందటం. వొరికింగ్ ఏరియా పెంచుకోవడం.( అంటే భూ కబ్జా కు పాల్పడటమే కాదు - వీథికో ముండను ఉంచుకోవడమే కాదు ఇలా చేసేవారి ఉద్దేశం కూడ వ్యాప్తి చెందటమే అన్నది గమనార్హం.

నిజానికి వ్యాప్తి చెందటం అంటే మన వ్యాపారానికి బ్రాంచీలు పెట్టుకోవడమే కాదు స్వార్థం వీడాలి. ఇది ఎవరిలో పుంసత్వం, మగతనం మరీ ఎక్కువగా ఉందో వారికే సాధ్యం ఇతరులు తమ కుటుంభం భంధువర్గాలకే పరిమితమవుతారు.

ఈ వ్యాప్తి చెందే తపనకు పరాకాష్ఠ మరణించటం. ఇదేమిటని ఉలిక్కి పడకండి . ఈ సృష్ఠి చాలా విశాలమైంది. ఈ విశ్వమంతటా మనం వ్యాపించాలంటే అందుకు ఈ శరీరం అడ్డమొస్తుంది. శరీరాన్ని అడ్డు తప్పిస్తే కాని ఈ సువిశాల విశ్వమంతటా మనం వ్యాప్తి చెందటం అసంభమవుతుంది.

తొలి నుండి ఎవరైతే మార్పును,వ్యాప్తి చెందటాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ వచ్చారో వారే మరణమంటే జడుచుకుని చస్తారు(?) మరణానికే కాదు మరణము యొక్క నీడలకు సైతం వనికి పోతారు. ( చీకటి -ముసలితనం ఒంటరి తనం -పేదరికం- తిరస్కారం -ఇలా అన్నింటికి వనికి పోయి వీటిని పార ద్రోలడం కోసం  బుల్లి మరణాన్ని (వీర్య స్కలన సమయంలో) ఆస్వాదించటం కోసం సెక్సులో దిగుతారు. దీనిని దాదాపుగా నిషేదించి ఉంచిన సమాజానికి భయపడి   డబ్బు వెంట,అధికారం వెంట పరుగులు తీస్తుంటారు. లేదా సెక్స్ కోరికలను అనగ త్రిక్కి హింసకు పాల్పడుతుంటారు. భర్తలు భార్యను, భార్యలు పిల్లలను,అధ్యాపకులు విథ్యార్థులను,పోలీసులు అమాయకులను హింసించటానికి కారణం కూడా ఇదే.

వాస్తవంగా వ్యాప్తి చెందడం అంటే అది స్వార్థాన్ని వీడటమే .ఇది శక్తిమంతులకే సాధ్యం. పురుషోత్తములకే సాధ్యం. స్వార్థమంటే కృంగి పోవడం. ఇది ప్రకృతికే,ప్రకృతి యొక్క ప్రాథమిక చట్టానికే వ్యతిరేకం, స్వార్థం మరణంతో సమానం. స్వార్థం మనిషిని వ్యాప్తి చెందనీయదు.

నిస్వార్థం పున:జన్మ వంటిది. మీ ఒక్కో సారి స్వార్థం వీడి నిస్వార్థంగా పని చేసినప్పుడెల్లా కొత్తగా పుడతారు. స్వార్థంతో వ్యవహరించినప్పుడల్లా మరణిస్తారు. కనీశం మీలోని ఏదో కొంత భాగం మరణిస్తుంది.

జీవితంలో మార్పు అనివార్యం.ఆ మార్పు మనలను వ్యాప్తి చెందనీయడానికే. స్వార్థమంటే కృంగి పోవడం. నిశ్వార్థమంటే వ్యాప్తి చెందటం. మీరు ఇప్పటి నుండే మార్పులను అంగీకరిస్తూ, స్వార్థం వీడుతూ వ్యాప్తి చెందుతూ పోతే ఈ ప్రాసస్ లోని చివరి అంకం కూడ (మరణం) మీకు ఆనందాన్నే ఇస్తుంది.లేకుంటే అను క్షణం మీ మదిలో దాగి మిమ్మల్ని దెయ్యంలా పీడించి క్షణ క్షణం మరణ యాతన అనుభవించేలా చేస్తుంది

మరణాన్ని ముందుగా గుర్తించడం ఎలా?

మనిషిలో శరీరం, మనస్సు,భుద్ది అంటూ మూడుంటాయి. నాల్గవదైన ఆత్మ గురించి ఉద్దేశ పూర్వకంగానే ఇక్కడ ప్రస్తావించుట లేదు. మానవుడు ఈ ప్రకృతినుండే పుట్టాడు. ప్రకృతినిచ్చే వాటితో తన శరీరాన్ని పోషించుకుంటాడు. ముఖ్యంగా మానవుడు ప్రకృతికి ఎంతగా దూరమైనా మానవ శరీరం మటుకు ఎంతకాదన్నా ప్రకృతితో విలీనమై ఉన్నది.

ఈ ప్రకృతికి ఒక శ్రుతి ఉంది లయ ఉంది. వేర్వేరు అంశాలు వేర్వేరు దిక్కు,దిశల్లో నుండి పని చేస్తున్నా వివిధ కళాకారులు వివిధ మ్యూజికల్ పరికరాలను వివిధ స్థాయిలో  వాయించినా అవి కల కలసి  ఓ సింఫోని అయినట్టుగా ఈ ప్రకృతి నడుస్తుంది.

మానవుని మనస్సు కల్పనలతో, కోరికలతో కలుషితమైంది. బుద్ది అహంకారంతో కలుషితమైంది. కాని శరీరం మటుకు ఒకింతవరకు ప్రకృతియొక్క లయకనుగుణంగానె పని చేస్తూ  ఉంటూంది. ప్రకృతికి స్పందిస్తూ ఉంటూంది.

మానవుడు ఎన్ని బట్టలు వాడి సూర్యచంద్ర కిరణాలనుండి, గాలులనుండి తన శరీరాన్ని దాచినా మనస్సును బుద్దితో బుద్దిని అహంకారంతో దాచినా మానవ శరీరం మటుకు ప్రకృతి చేతిలో కీలు బొమ్మగానే ఉంది.

మరణం అన్నది ప్రకృతియొక్క ఆజ్న. దీనిని శరీరం మరణానికి ఆరు నెలల మునుపే పసి గట్టి తన కార్యాచరణను రూపు దిద్దుకుంటూంది. మరణ ఆజ్నను శిరసా వహిస్తుంది. మనసైతే కల్పనలతో ,కోరికలతో మరణాన్ని పసి కట్ట లేక పోవచ్చు. బుద్దైతే అహంకారంతో కలుషితమై గుమ్మం దాక వచ్చేసిన  మరణాన్ని గుర్తించలేక పోవచ్చు. కాని శరీరం ముందుగానే పసి కడుతుంది.

మరణాన్ని పసి కట్టిన శరీరం ప్రకృతి యొక్క సతరు ఆజ్నను శిరసా వహించి కొన్ని చర్యలకు పాల్పడుతుంది. ఇదీ కాక ఒకతను మరణించ పోతున్నాడంటే ఆ సంగతి అతనికి తప్ప చాలా వస్తువులకు జీవాలకు తెలిసి పోతుంది. అందుకే మరణ పూర్వం కొన్ని సంఘఠణలు జరుగుతూ ఉంటాయి. అయితే మానవుడు వీటిని మరణముతో ముడి పెట్టి ఆలోచించ లేక ఏమారు పాటుగా ఉండి హఠాత్తుగా మరణిస్తాడు (?)

ఒక వ్యక్తి మరణించటానికి పూర్వం ఏం జరుగుతుంది?

* చిన్నప్పటి జ్నాపకాలు ఎక్కువగా వస్తుంటాయి.స్వగ్రామానికి వెళ్ళాలని చిన్ననాటి స్నేహితులను చూడాలని ఉవ్విళ్ళూరుతుంటారు
*తమ ముక్కు కొనను చూడలేక పోతారు (కనుపాపల పొజిషన్ కొన్ని డిగ్రీలు  లోపలికి తిరుగుతుంటాయి  కాబట్టి)
*పది ఇరవై సం.లుగా కనీశం కన బడని అప్పులవాడో, దూరపు చుట్టమో అప్పు కట్టమని లేదా సాయం చెయ్యమని రచ్చ చేస్తాడు
*చిన్ననాటి సంఘఠణలు మళ్ళి జరుగుతాయి. (చిన్న నాటి పేదరికం లేదా ఐస్వర్యం మళ్ళి తలుపు తడుతుంది)
*పాత మనుషులను చూసినప్పుడు ఎక్కువగా ఉద్రేకపడతారు (ఇంతకీ వారికి ఇతనికి పెద్దగా అవినాభావ సంభంధాలు కూడ ఉండవు
*ఇంటిలోని ఒక దేవుని పటమో, ముఖం చూసుకునే అద్దమో పగులుతుంది
*ఇంటి గోడకు పెద్దగా పగుళ్ళు రావచ్చు
*ఇంటిలోపలికి ఒక కాకి దూరి ఒక రవుండేసుకు పోతుంది
*ఇంటిలోని పెంపుడు జంతువో, గొడ్డు,గోదో చని పోతుంది/లేదా చాలా అప్రశాంతంగా వికృతంగా అరుస్తూ ఉంటుంది
*చాలా కాలంగా ఏ సమస్యా లేక పోతున్న గడియారం ఆగిపోతుంది
*చని పోనున్న వ్యక్తి కుర్చీనుండి జారి, తూలి పడతాడు,
*ఇతనికి మరణం సంభవించటానికి ముందు ఇంటిలోని ( కుటుంభ  సభ్యుల్లో ) ఒకరికి చాలా సీరియస్ అయ్యి సర్దుకుంటుంది)
*భాగా నడిచే స్థితిలో ఉన్న వ్యక్తైతే మరణానికి కొన్ని గంటల ముందో రోజుల ముందో చక్కగా ముస్తాబై భయిటకు వెళ్ళ పోతుండగా విరేచనాలవుతాయి

ఇటువంటి సూచికలు కనబడినప్పుడు మరణాన్ని ముందుగా పసి గట్టినప్పుడు ఆ మరణాన్ని ఎలా వారించడం? కనీశం ఎలా వాయిదా వేసుకోవడం?

ఈ వివరాలను తదుపరి టపాలో చూద్దాం.

పరిష్కారాల్లోనుండి కొత్త చిక్కులే

మిత్రమా,
నిన్ను మిత్రమా  అని సంభోధిస్తూనే ఎవరికి ఎవరు మితృడు?
మరణం కర చాలణానినికి చేయి చాపినప్పుడు అక్కరకొచ్చేవాడే
అసలైన మితృడు.
అటువంటి మితృడు ఈ సృష్ఠిలోనే  ఎక్కడున్నాడు?

కనీశం నా మరణ తరుణంలో ఎక్కడున్నా
అది తన స్ఫురణకొచ్చే స్థితిలో తన మనస్సును ఉంచుకుని
ఆ క్షణాల్లో కనీశం తన ఆలోచనా తరంగాలతో
నాక్కాస్త ఊరట కల్గించ గల ఘనుడు ఎవడున్నాడీ సృష్ఠిలో

ఆ భగవంతుడు సైతం నా మరణాన్ని  వారించ లేడు
నివారించ లేడు
మరణం అమావాశ్య చీకటిలా   ఒక్క నల్లని దుప్పటిలా
 నా స్మృతులను  కప్పేసే క్షణంలో
ఒక పేదవాని పళ్ళెంలో అన్నం లాంటి  తేజమై
సాక్షాత్కరించి సముదాయించి  తనవైపుకు
ఆహ్వాణిస్తాడేమో గాని ఆపలేడుగా ..

పుట్టాము కనుక తప్పదు చావక
చావ చచ్చి ఉన్న వయస్సులో
చావొచ్చి తలుపు తట్టే దాకా మరేం చెయ్యాలి

ప్రతి చెత్త విషయలోను మరణాన్ని ఊహించుకుని అదిరి పడాలా?
ఏం చేస్తున్నాం ఎందుకు చేస్తున్నామన్న స్ఫురణ సైతం లేక
పిచ్చి పిచ్చిగా ప్రవర్తిస్తుండాలా?

ఒక్క కొవ్వొత్తితో పారి పోగల చీకటిలో 
మరణాన్ని ఆవాహణం చేసుకుని వనకాలా?
ఈ సమస్త సృష్ఠితో విలీనమై ఉన్న నన్ను ఏకాకిగా
పొరబడి తోడు కోసం తపించాలా?
ప్రియురాలి నామాన్ని జపించాలా?

అసలు నువ్వెవరివి ? నేనెవర్ని
మనమద్య ఈ వినూతన పరిచయం ఏమిటి
నాకు మించిన తిక్కలోడు ఈ భూ ప్రపంచం మీద
 మరొకడుండని నా అంచనా?
ప్రతి తిక్కలోడూ ఇలానే అంచనా వేసుకుంటాడేమో?
ఇక్కడ ప్రతి వాడు తిక్కలోడేనేమో?

నేస్తం !
నేను అందరిని సంతృప్తి పరచాలనే అనుకుంటాను
కాని నాదో వీక్నెస్. నేను నన్ను కాలం చేతిలో అప్పచెప్పేసాను
అది నన్ను  ఒడ్డుకు చేర్చినా ఓకే
నిలువునా ముంచినా ఓకే
స్వతంత్ర కాంక్షతో ఈ సృష్ఠినుండి విడిపడి ఎదురీదడం కన్నా
గాలివాటంగా ఎగిరే  గాలి పటంలా ఎగురుతున్నాను

ఎదురీది బ్రతికి మాత్రం సాధించేదేమి.. ఎలాగూ చావు తప్పదు
నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి నా  జీవిత  కాలాన్ని
ఒక్క మరణాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలన్న ముస్తాబుకే వెచ్చించాను

ఈ జీవితంలో అంతా అబద్దమే ..
నిజం స్త్రీ ప్రదర్శించే సిగ్గు,బిడియాల వెనుక
రతి వాంచలా  దాగుంది

ఇక్కడ ఏదైనా అబద్దమై పోవచ్చు ఒక్క మరణం తప్పా

ఒక ఫలంయొక్క  మరణంతోనే దాని గుట్టు తెలిసినట్టు
అదే దాని ఆద్యంతం తెలిపినట్టు
అదే ఓ వృక్షాన్ని చేతిలో పట్టి ఉంచే
సామర్థ్యాన్ని కల్పించినట్టు

మరణంలోనే ఉంది అసలు సిసైలైన జిష్ఠు
దానిని పట్టాలి.

చచ్చి పడితే ఏం లాభం.. కనీసం నీ భోటి వారితో
కనీశం పంచుకోనూ లేను..
బతికుండగనే చావాలి చచ్చినా  బతకాలి.
మరి అది ఎలా?

ద్యానం గురించి పలువురూ ఊదర కొడతారు
24 సం.ల కృషి అనంతరం
నిజానికి నాకింకా ఆసన సిద్ది కూడా కలగ లేదు.
ఒక్క పదిహేను నిమిషాలు ఒకే భంగిమలో కూర్చోలేను
కాని లంచ కుండీల మనస్సుల్లో ఎల్లప్పుడూ ఏసిబి వారే తిష్థ
వేసుకుని ఉన్నట్టు నా మనస్సున భగవద్చింతన నిరంతరం
కనీసం ఒక్క ట్రాక్ మీదనన్నా నడుస్తూనే ఉంది

ఇదెలా సాధ్యమైందో నాకు తెలీదు  బహుసా
ఇక్కడి సంబందాల డొల్లతనం తెలిసి పోవడం వల్లేనేమో.

నెను ఎంచుకున్న వారితో సైతం నా మనస్సు పంచుకో లేక పోయాను
నేటి మితృడేగా రేపటి శతృవు
వీరు నన్ను వెలివేసిన భ్రమలొ ఉండగా
నేనే  వీరందరిని వెలివేసాను

నిజంగా  వీరి చిక్కులు  ఆ భగవంతుడు వీరికిచ్చిన వక్కలు
వాటిని నమిలాకే అందివ్వ బడుతుంది  విజయ తాంబూలం.

కాని వీరు  వరాలను సైతం  శాపాలుగా అర్థం చేసుకునే
స్థాయికి ఎదిగినవారు
ఒంటి కాలి పై  తపస్సు చేసి మరి శాపాలు కొని తెచ్చుకుంటారు

వీరి చిక్కుల్లో నుండి పరిష్కారాలేపుడతాయి
వాటిని సృష్ఠించింది నా తండ్రి కాబట్టి
వీరి పరిష్కారాల్లోనుండి కొత్త  చిక్కులే  పుట్టుకొస్తాయి.
వీరి పరిష్కారాలు వీరివి కాబట్టి